شنبه، ۲ بهمن ۱۳۹۵   


دانشگاه تحصیلات تکمیلی علوم پایه زنجان

بلوار استاد یوسف ثبوتی، پلاک 444

صندوق پستی 1159-45195 زنجان 66731-45137 ایران

دورنگار: 33155142 -024

تلفن: 33151 -024


طراحی و برنامه نويسی توسط مركز كامپيوتر دانشگاه تحصيلات تكميلي علوم پايه زنجان

خانه>دانشکده علوم زمین>
دانشکده علوم زمین
 
 

دفاعيه كارشناسي ارشد

بررسی تکتونیک فعال در پایانه ی جنوب خاوری گسله ی شمال تبریز، جنوب ارتفاعات بزقوش

مسعود ارشدی

استاد راهنما: مهتاب افلاکی - اسماعیل شبانیان

دانشکده علوم زمین

تاریخ: ۱۳۹۵-۱۰-۸

زمان: ۱۱:۰۰

مکان: آمفی تئاتر دانشگاه

خلاصه: این پژوهش در دامنه ی جنوبی ارتفاعات بزقوش در شمال باختری ایران تمرکز دارد و به بررسی تکتونیک فعال در جنوب خاوری گسله ی شمال تبریز در دامنه ی جنوبی ارتفاعات بزقوش می پردازد. هدف اصلی این پژوهش شناسایی گسله¬های فعال در بخش جنوبی ارتفاعات بزقوش به منظور تعیین گستره ی تاثیر پایانه ی جنوب خاوری گسله ی شمال تبریز است. در این میان، تغییر در رژیم تنش پلیوسن – کواترنری و سازوکار گسله های فعال بررسی شده است. مجموعه ای از بررسی های دورسنجی ژئومرفیک و اندازه گیری های ساختاری – جنبشی میدانی برای رسیدن به این هدف انجام شده است. گسله های فعال و سیماهای مرتبط با آن ها با توجه به پارامترهای مرفوتکتونیکی و نشانه های ژئومرفیک بر روی ، تصویرهای ماهواره ای، مدل های توپوگرافی رقومی و عکس های هوایی شناسایی شده و با نقاط کنترل زمینی، برداشت ها و مشاهدات میدانی تایید و تکمیل شده است. مهمترین یافته¬ی این پژوهش، تعیین الگوی ساختاری پایانه ی گسلی شمال تبریز و مستندسازی تغییر تدریجی سازوکار شاخه های گسلی آن از باختر به خاور است؛ پهنه ی گسلی شمال تبریز در بخش مرکزی جنوب بزقوش پخش شده و یک روند خاوری-باختری به خود می گیرد. این پایانه، در بخش خاوری که گسله های مورب لغز واژگون راست بر در آن غالب هستند، به طور کامل مستهلک می شود. داده های جنبشی گسله ها (صفحه های گسلی و خش لغزش آن ها با سوی لغزش و ارتباط سنی مشخص) در 30 ایستگاه مختلف در پهنه برداشت شدند. این داده ها پس از جداسازی، دسته بندی و بازسازی موقعیت فضایی نخستین آن ها (در صورت چرخش یا کج شدگی)، با استفاده از روش وارون سازی داده های جنبش گسلی در تک تک ایستگاه ها پردازش شده اند و تانسورهای تنش تقلیل یافته در هر ایستگاه تعیین شده است. مقایسه ی میان این تانسورها در مقیاس گستره، نشان از برقراری سه رژیم تنش متفاوت و مستقل از هم در طول زمان در گستره دارد. رژیم تنش دیرین، که با راستای بیشترین تنش افقی شمال¬خاور-جنوب¬باختر، از پیش از پلیوسن فعال بوده است، زمانی در پلیوسن جای خود را به یک رژیم تنش میانه با راستای فشارش شمالی-جنوبی و سپس به رژیم تنش امروزین داده است که با فشارش عمومیN140 مشخص می شود. راستای فشارش امروزی، در بخش باختری گستره، زاویه ی کمتری با گسله های سامانه ی شمال تبریز می سازد و رو به خاور به دلیل تغییر راستای ساختارها این زاویه بیشتر می شود. این تغییر باعث شده که گسله های بخش خاوری پهنه، سازوکار چیره ی فشاری با مولفه ی راستالغز راست بر داشته باشند و جنبش راستالغز گسله ی شمال تبریز را در قالب کوتاه. شدگی جنوب خاور – شمال باختری و انتقال رو به شمال مواد مستهلک کنند. یافته های این پژوهش به تعیین مرزهای ژئودینامیک در گستره ی شمال باختر ایران کارآیی به سزایی دارد.