سخنران مدعو

ایران بر سر دوراهی ماندن در توافقنامه اقلیمی پاریس یا خروج از آن درس هایی از نتایج معکوس پروتکل های اقلیمی کیوتو و مونترآل

خلیل کرمی

گروه فیزیک فضا، موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران

تاریخ: ۱۳۹۶-۷-۱۷

زمان: ۱۵:۳۰

مکان: آمفی تئاتر دانشگاه

خلاصه: نهادهای بین المللی از جمله سازمان ملل متحد برای رفع مشکلات ناشی از تغییر اقلیم پیمان کیوتو (1997)، توافقنامه پاریس (2015) و برای رفع معضل تخریب لایه ازن پروتکل مونترآل (1987) را به تصویب رسانده اند. با گذشت چند دهه از تصویب پیمان¬های کیوتو و مونترآل، نتایج متضادی از این دو پیمان حاصل گشته است: موفقیت خیره کننده پروتکل مونترآل و ناکامی پیمان کیوتو. تنها یک سال پس از تصویب پروتکل مونترآل در سال 1987 میلادی، انتشار مواد شیمیایی مخرب ازن 50 درصد کاهش یافت و برآورد می¬شود که تا سال 2050 مسئله حفره لایه ازن بطور کامل حل شود. بطور معکوس، پس از قریب به دو دهه تصویب پیمان کیوتو (در سال 1997 میلادی) نه تنها مقدار دی اکسید کربن در جو کاهش پیدا نکرده است، بلکه پیوسته به مقدار آن نیز افزوده می شود. بدین ترتیب پروتکل مونترآل یک پیمان زیست محیطی موفق و پیمان کیوتو یک پیمان ناکام زیست محیطی به شمار می آید. سخنرانی حاضر به تبیین دلایل موفقیت پروتکل مونترآل و ناکامی پیمان کیوتو می پردازد. مهمترین مسئله مورد بحث در سخنرانی حاضر آن است که مسئله گرمایش جهانی و تغییر اقلیم صرفا مطالعه علم فیزیک هواشناسی و اقلیم نمی باشد، بلکه مجموعه ای متشکل از مسائل علم هواشناسی و اقلیم، اقتصاد انرژی و اندیشه های سیاسی می باشد که بدون مطالعه هر یک از این مولفه ها شناخت دقیق این علم و پروتکل های بین المللی مرتبط با آن میسر نمی باشد. با توجه به این مسئله و ارائه تحلیل های مرتبط، سخنران حاضر به تبیین دلایل خروج هر چه سریعتر ایران از توافقنامه اقلیمی پاریس 2015 می پردازد.